BADZROBOT Fine!

ไม่มีใครอยู่ตรงนี้.........

ในห้องที่มีเพียงความมืดไม่มีแสงสว่างใดๆ
ร่างหนึ่งกอดตัวเองบนพื้นที่เย็นสนิทพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

ไม่มีใครอยู่ตรงนี้........

ความอึดอัดที่แน่นจนแทบระเบิดออกมา
ลมหายใจเชื่องช้าแต่แผ่วเบาจนแทบไม่มีอากาศเข้าไป
เสียงสะอึกสะอื้นสะท้อนไปทั่วทั้งห้อง

ไม่มีใครอยู่ตรงนี้.......

ห้วงแห่งความคิดตกลงสู่จุดที่ต่ำที่สุด
ความเยียบเย็นบนฝ่ามือคอยปาดน้ำที่ไหลมาจากดวงตา
แม้พยายามอดกลั้นเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถทำให้มันหยุดลง

ไม่มีใครอยู่ตรงนี้.......

ช่วงเวลาแห่งความลำบากใจกับปัญหามากมายในเวลาเดียวกัน
บางครั้งการอยู่ร่วมกันไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต
วันนึง อีกคนก็ต้องไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง

แต่คนคนนึงกลับโง่เง่าคิดเอาเองว่าอีกคนยังต้องการให้คนคนนึงอยู่ไปอีกซักระยะ
ทั้งที่จริงๆแล้ว

อีกคนอาจะไม่ได้ต้องการตั้งแต่แรก

แต่คนคนนึงนั่นแหละที่หลอกตัวเองว่าเอีกคนต้องการ

ความเข้าใจที่ผิดๆคอยทำร้ายอีกคนโดยไม่รู้ตัว

คนคนนึงเสียใจ

แต่เสียใจมากกว่าก็ตรงที่

คนคนนึงไม่น่าจะรู้เรื่องพวกนี้มาจากคนกลาง
แม้ว่าความจริง ไม่ว่าช้าหรือเร็วเราก็ต้องรู้อยู่ดี

อีกคนไม่กล้าพูด

คนคนนึงไม่กล้าถาม

พอได้รู้ความเป็นจริงจากคนกลาง ความเจ็บปวดเลยทวีเป็นคูญสอง
เพราะเคยเข้าใจว่า คนคนนึงน่าจะเป็นคนที่เข้าใจอีกคนมากที่สุด
กลับกลายเป็นว่า คนคนนึงไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

คำถามมากมายว่าทำไมๆๆๆๆ ซ้ำๆวนไปวนมาในหัวสมอง

มีเพียงสองทางให้เลือก

ทิ้งทุกอย่างแล้วกลับไปเป็นทุกสิ่งที่ทิ้งมา

หรือเดินหน้าต่อไป..... เพียงลำพัง

ตอนนี้เริ่มสัมผัสได้แล้วว่าการที่รู้ตัวว่าต้องอยู่คนเดียวมันน่ากลัวยังไง

ทุกคนย่อมมีจุดอ่อนแม้แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุด

และศัตรูที่น่ากลัวที่สุดมันก็คือ .......... ตัวเราเอง

ขอโทษที่เคยทำให้ลำบากใจ อโหสิให้กันเถอะ